Oskar og Hagny Myklebust med dei fire eldste barna

Klangen frå hammaren til Oskar lokka gutane inn å sjå. Det flamma opp i essa. Jarnet glødde raudt og slag for slag vaks det fram. Oskar Sigvald Myklebust vart fødd 11. juli 1890. Han var eldstesonen til Johan, snikkar og bygningsmann og sonesonen til Ola, bygningsmann. Oskar hadde arva handelaget etter faren og farfaren. Etter eit halvt år med smedkurs og arbeid på verkstader i Volda og Romsdalen, starta han for seg sjølv i kjellaren heime. Men kjellaren vart snart for liten. Der var ikkje plass til lange armslag.

I 1915 sto smia i Myklebustosen ferdig. Seks gongar atten meter gav plass til to avdelingar. Ei smie og ein verkstad. Opne båtar vart erstatta av dekksbåtar. Segla vart pakka vekk og båtane fekk motor. Båtane vart større og tyngre og reparasjonsarbeid som før hadde føregått i alle heimefjører og støer, måtte gjerast på renne og slipp. Smia i Myklebustosen vart skipsverkstad. Og utrustningsverft. I pengetidene som følgde med første verdskrig bygde fiskarane seg dekksbåtar, og mange av desse vart slepte til Myklebust og fekk seg inn motor der. Båtbyggjarane leverte snaue skroga, og hos Oskar vart skroga utrusta med rigging og takling, ristjarn og jarnbeslag på ror og master. Spel, sildegarnrull og anna utstyr til fiskeri vart også montert. Båtane vart leverte frå Oskar ferdig til drift.

Same året som smia sto ferdig, i 1915, vart Oskar far. Erling kom til verda. Då Erling hadde fått prestehanda på seg, kom han i arbeid i smia. Han var 15-16 år gamal, og har sagt at det ikkje var så mykje arbeid han gjorde.

- Det eg mest hjelpte til med, var slippsetjing og med å bruke hammaren når far arbeidde i smia. Han heldt det glødande jarnet på ambolten, og eg slo. Det var det første eg lærde.

 

Tekst: Torill Myren, frå boka 'Bit for bit - båt for båt' 2015.

- Viss de hesjar, så skal eg ordne motoren. Og slik vart det. Erling ordna motoren, karane hesja og eg kokte ball til dei. Eg ser dei føre meg der bort på marka. Det var karar som kunne hesje.

Gollenes var bygg nummer éin på Kleven Mek

I 1961 fekk M. Kleven Mek. Verksted det første nybyggingsoppdraget. Det var herøyværingane Konrad, Nikolai og Jon I. Kvalsvik som ville ha ny fiskebåt i stål. Marius og Konrad hadde kjent kvarandre i mange år, og Kleven-karane hadde fleire gongar reparert fiskebåtar for desse kvalsvikarane.

Jon I. Kvalsvik fortalde at mange rådde dei frå å bygge hos Kleven sidan det vart første bygget deira.

- Men vi kjende desse karane, og vi visste at dei aldri ville sleppe frå seg noko halvgjort. Dei var kjende for å setje si ære i at alt skulle gjerast skikkeleg.

 

Vi skal gjere godt arbeid og vere til å stole på

Det var langt å sykle heilt rundt vika og ut på Ulstein Mekaniske Verksted på arbeid kvar einaste dag, så Marius Kleven brukte som oftast båten. Først rodde han. Seinare fekk han seg ein motorbåt. Men den båten gjorde som han ville, om den gjekk eller ikkje. Og det var tidlege morgonar. For å kome fram i rett tid, måtte han starte heimanfrå i halv sju tida. Heime var kona Kornelia. Henne hadde han møtt då dei begge jobba i Hamnevesenet. Han som smed, ho som kokke. Dei gifta seg og fekk seks barn.

Krisene i verdsøkonomien på 20- og tidleg 30-tal var over. Optimismen gjaldt og kanskje var Marius lei av å krysse Lyngnesvika i all slags ver og vind? Han kjøpte seg utstyr til sveising og skjerebrenning og heldt på i naustet kveldane. Han var kjend som ein flink smed og folk begynte å kome til han for å få gjort mindre arbeid som å sko hjul eller kvesse ein bor. Det vaks på og i 1939 sto ei smie ferdig i fjøra inn på Kleivakøyla.

 Frå 1944 arbeidde Marius på heiltid i si eiga smie. Då var alt eldste sonen,Arthur, tilsett i smia og året før der igjen hadde det vorte bygt ein liten såpeslipp på tjue meter ved M. Kleven Mek. Verksted. Etter krigen var det tid for å gjenreise fiskeflåten og Marius Kleven og sønene fekk mange oppdrag både med reparasjon og forlenging.

Tekst: Torill Myren, frå boka 'Bit for bit - båt for båt' 2015.